زندگی...انتظارو هوس و دیدن و نادیدن نیست
زندگی چون گل سرخی ست...پرازخاروپرازبرگ وپرازعطرلطیف
یادمان باشد اگر گل چیدیم...
عطروبرگ و گل وخار هرسه همسایه دیواربه دیوار همند.
هر که خوبی کرد زجرش میدهند
هر که زشتی کرد اجرش میدهند باستان کاران تبانی کرده اند عشق را هم باستانی کرده اند هرچه انسانها طلایی تر شدند عشق ها هم مومیایی تر شدند اندک اندک عشق بازان کم شدن نسلی از بیگانگان آدم شدند
بـیــا کـــه رایـت مـــنصـور پـــادشـاه رسـیــد
نـویـد فـتـح و بـشـارت بـه مـهـر و مـاه رسید
جـمـال بـخـت ز روی ظـفــر نـقـاب انـداخــت
کــمـال عـــدل بـــه فــریــاد دادخـواه رسـیـد
سـپـهر دور خـوش کـند اکـنـون که مـاه آمـد
جـهـان بـه کـام دل اکـنـون کـه شـاه رسیـد
ز قــاطـعـان طــریق ایـن زمـان شـونـد ایمن
قــوافـل دل و دانــــش کـه مــرد راه رسـیـد
عـــزیـــز مــصــر بـــه رقــم بـــرادران غـیــور
ز قــعــر چــاه بــرآمــد بـه اوج مـــاه رسـیـد
کـجـاسـت صـوفی دجـال وش ملحد شکل
بـگـو بـسـوز کـه مـهـدی دیـن پـنـاه رسـیـد
صبا بگو که چه ها بر سرم درین غم عشق
ز آتــــش دل ســـوزان و دود و آه رســیـــد
ز شـوق روی تـو شـاهـا بـدیـن اسیر فراق
هـمـان رسـیـد کـز آتش بـه برگ کاه رسید
مـرو بـه خـواب کـه حـافـظ بـه بـارگـاه قبول
ز ورد نـیـمـه شـب و درس صبحگــاه رسید
گـردش روز و شـب از تــدبـیر تـوست
شـادی و غــم در کف تقـدیر تـوست
ای که قلب و چشم دیگر گون کنـی
عــالمی را در دمـی افـسـون کـنـی
چــون رسـد پایان زمستان، در بهار
ســر بـــرآرد لالــه هــا و ســبــزه زار
قــطــره را گــویــی کــه از دریــا جـدا
گــــردد و ســــازد بــــنــــای ابـــــر را
بــــــاد را دســتـــــور دادی ابـــــــر را
سـوی کــوه و دشـت سـازد جا بجا
ابـــر را فــرمــان بــاران مــی دهــی
دانــه خـشـکـیـده را جــان مـیدهی
آب را گـویــی روان شــو هــر طــرف
تـا بـنـوشـانـی بــه حـیـوان و عـلـف
شــاخـه افـسـرده احـیـا مـی شـود
غـنـچـه بـا فـرمـان تـو وا مـی شـود
مـی وزد بـر شـاخه های گل نسیم
مـی نـوازد هـر مشـامی را شمیـم